De Zoete Amandel (Prunus dulcis) is een fruitboom die in april bloeit met lichtroze bloemen, wat de tuin een uitgesproken lentegevoel geeft. De vruchten lijken aanvankelijk op kleine groene perziken, maar het vruchtvlees is droog en oneetbaar. De pit in het midden van de vrucht is een eetbare amandel die direct of in gebak kan worden gebruikt.

De boom gedijt het best in volle zon en in voedingsrijke grond. Hij moet tijdens het groeiseizoen regelmatig worden bewaterd en bemest om een goede groei en vruchtproductie te garanderen. Vanwege het Deense klimaat wordt teelt in een kas of op een warme locatie, bijvoorbeeld tegen een zuid- of westmuur, aanbevolen om hem te beschermen tegen vorst en schimmelziekten.

De Zoete Amandel heeft een breed gekroonde groeivorm en kan een hoogte van 2–4 meter en een breedte van 3–4 meter bereiken. De bladeren zijn langwerpig en groen, en de bloemen zijn wit tot lichtroze. De vruchten rijpen meestal in september.

De Sakhalin Kers, ook bekend als Prunus sargentii, is een middelgrote bladverliezende boom die een brede, vaasvormige kroon ontwikkelt. Naarmate hij ouder wordt, krijgt de boom een meer spreidende en meerstammige structuur, wat hem een karakteristiek en natuurlijk uiterlijk in de tuin geeft.

De bladeren zijn middelgroot en langwerpig met een duidelijke punt. Ze verschijnen in een donker bronsrode tint, worden later frisgroen en eindigen het seizoen met intense rode en oranje-rode herfstkleuren. De gladde, roodbruine schors met lichte lenticellen wordt na verloop van tijd donkerder en vertoont kenmerkende horizontale strepen.

De boom bloeit overvloedig in april en begin mei met grote, lichtroze bloemen die vaak verschijnen voordat de bladeren uitlopen. Vruchtvorming is zeldzaam, maar kleine zwartrode bessen kunnen in sommige jaren worden waargenomen.

De Sakhalin Kers gedijt het best in de zon tot halfschaduw en geeft de voorkeur aan een voedselrijke, goed doorlatende grond. Hij verdraagt veel grondsoorten, maar mag niet worden geplant op plaatsen met stilstaand water. Op zware kleigrond kan de bodem worden losgemaakt en verbeterd met grind of zand voor een betere drainage.

De boom is geschikt als solitairplant in tuinen, parken en lanen, waar hij kan worden benadrukt als een decoratief element. Tijdens de vestigingsfase wordt aangeraden om te steunen voor een stabiele groei.

De wilgbladige peer 'Pendula' is een kleine boom die wordt gekenmerkt door zijn treurende en spreidende kroon. Ze wordt vaak geënt op een stam, wat resulteert in een duidelijke stamhoogte en een kroon die zich ontwikkelt van rond naar parapluvormig en later dakvormig.

De bladeren zijn smal en bedekt met fijne, zachte haartjes die ze in het voorjaar een zilvergrijze tint geven en later een grijsgroene kleur. Het blad lijkt op dat van wilgen of olijfbomen, wat bijdraagt aan een lichte en elegante uitstraling. In de herfst krijgen de bladeren subtiele lichtgele tinten, en de bladval vindt laat in het seizoen plaats.

De schors is aanvankelijk zilverwit door de vele fijne haartjes, maar wordt met de leeftijd grijs en gegroefd. In april en mei bloeit de boom met witte tot crèmewitte bloemen met roodachtige meeldraden, gerangschikt in trossen en met een lichtzoete geur.

Na de bloei kunnen kleine groenbruine vruchten ontstaan, die niet eetbaar zijn maar soms door vogels na vorst worden gegeten. De boom gedijt het best in volle zon en in normale, goed doorlatende tuingrond. Ze is winterhard, windbestendig en droogtetolerant zodra ze is gevestigd.

De wilgbladige peer wordt vaak gebruikt als solitair of in kleine groepen, waar haar lichte blad en treurvorm contrast en structuur creëren in de beplanting.

De Treurmoerbei, botanisch bekend als Morus alba 'Pendula', is een sierboom met een karakteristieke treurvormige groeiwijze. De boom ontwikkelt een brede kroon met hangende takken, wat hem een elegant en rustgevend uiterlijk geeft in de tuin.

De bladeren zijn hartvormig en donkergroen, wat in de zomer een dichte en decoratieve bladermassa creëert. In mei en juni bloeit de boom met kleine witte bloemen, die later in de zomer gevolgd kunnen worden door lichte, witte vruchten.

De boom gedijt het best in volle zon en in normale, voedzame tuingrond. Hij groeit matig en bereikt doorgaans een hoogte van ongeveer 3 meter en een breedte van ongeveer 2 meter, waardoor hij geschikt is voor middelgrote tuinen of als solitair in parken.

De Treurmoerbei is matig winterhard en vereist slechts beperkt onderhoud, wat hem een praktische keuze maakt voor tuinliefhebbers die een decoratieve boom met een natuurlijke, treurvormige uitstraling willen.

De Gewone Wilde Appel (Malus sylvestris) is een matig groeiende boom met een natuurlijk spreidende en brede kroon. De soort is inheems in Denemarken en wordt gekenmerkt door zijn grote veerkracht en vermogen om te gedijen in vele bodemsoorten, zelfs waar de grond af en toe vochtig is.

De bladeren zijn klein, ovaal en frisgroen met lichtgele herfstkleuren. Jonge scheuten zijn bruingroen, terwijl oudere stammen grijsbruine, schilferige schors ontwikkelen die in kleine stukjes kan afbladderen.

In het voorjaar is de boom bedekt met vele kleine witte tot roze bloesems die nuttige insecten aantrekken. Later ontwikkelen zich kleine, ovale geelgroene vruchten van 3–4 cm, die een zure smaak hebben. De vruchten kunnen worden gebruikt voor gelei of confituur en dienen als voedsel voor vogels tijdens de wintermaanden.

De boom gedijt het best in volle zon of halfschaduw en vereist geen speciale groeiomstandigheden. Hij kan individueel, in groepen of als onderdeel van een haag worden geplant, waar zijn windbestendigheid en natuurlijke vorm opvallen. Bij het planten wordt aanbevolen om de eerste twee seizoenen steun te gebruiken om een goede vestiging te verzekeren.